چکیده

معماری، به مثابه فضایی گفتمانی، میراث دارِ دانش، فرهنگ، هنر و زبان گویایی برای بیان گفتمان های مسلط تاریخی است. ابنیه شاخص تاریخی، تجلی گاه فرهنگ و سنت های جاری، و معرف بستر خلق خویش اند. یکی از مهم ترین بن مایه های پُر سخن در معماری ایرانی، هندسه مکنون و جلی در آثار شاخص تاریخی است. هندسه به عنوان صورتی از ماهیت قدسی، هم در آفرینش ساختار ابنیه و هم در صورت بندی تزئینات معماری ایرانی   اسلامی، نقشی اساسی ایفا می کند. نظر به تحولات و رشد فناوری در ابزار طراحی و دگرگونی شیوه اندیشیدن در فرایندهای طراحی دیجیتال، بررسی شیوه های بازنمایی سنت ها به طور عام و بازآفرینی هندسه به طور خاص، از منظر ساختار و صورت، ضرورت دارد. در این پژوهش در جست وجوی پاسخ این پرسش هستیم که چگونه می توان با تکیه بر آراء سنت گرایان، در طراحی معماری بناهایِ امروزین، با به کارگیری روش های طراحی رایانشی و الگوریتمیک به بازنمایی تاریخ و تعامل با سنت پرداخت؟ و آیا می توان با رویکرد بازآفرینی نقش مایه های هندسی معماری ایرانی   اسلامی، بر بستر روش های طراحی رایانشی، به بناهای امروزی، هویت بخشید؟ در این راستا با بهره گیری از روش کتابخانه ای و تحلیل نمونه های قابل توجه معماری با رویکرد بازآفرینی نقش مایه های هندسی الگوی هنر سنتی، تلاش می شود از بستر هندسه جاری معماری ایرانی   اسلامی، از آرای سنت گرایان، بهره جست. بنا بر پژوهش صورت گرفته، ساختار هندسی نقش مایه های هندسی هنر و معماری ایرانی   اسلامی، با تکیه هنرمند   ریاضیدانِ مسلمان، بر هندسه اقلیدسی و فیثاغوری و بنیان های حکمی و علمی، نمود تام و تمامی از هماهنگی معنا و صورت است. از طرفی طراحی پارامتریک و الگوریتمیک که مفاهیم هماهنگی جزء و کل، تکثیر، پیچیدگی، ریتم و فرم های توسعه و تکامل یافته، از ویژگی های زیباشناختی آن است، تناسب بسیاری با زیبایی شناسی نقشمایه های هندسی ایرانی   اسلامی دارد که مبنای آن، تأکید بر مفاهیم کثرت در وحدت، پیچیدگی، تکرار و فرم های هندسیِ استحاله یافته نظام مند است. ماهیت انتزاعی و ویژگی های صوری و زیبایی شاختی نقش مایه های هندسی هنر و معماری ایرانی   اسلامی، بنیان و ساختاری غنی و قابل توسعه است و شناخت، تحلیل، توسعه و بازآفرینی آن که در گذشته کاری دشوار و پیچیده بود، امروزه به واسطه ابزار نوین طراحی برای تولید فرم هایی با تفکر الگوریتمی و طراحی رایانشی تسهیل شده است.

Re-creating the Geometric Motifs of Iranian-Islamic Architecture in Algorithmic Design Based on Traditionalist Views

Architecture is a dialectic and discursive space that carries the heritage of knowledge, culture, art, and expressive language and expresses dominant historical discourses. Landmark historic buildings are manifestations of current traditions and culture and represent the foundation of their creation. One of the most significant elements of Persian architecture is hidden and visible geometry in landmark historic buildings. As a form of sacred nature, geometry plays a fundamental role both in the creation of building structures and in the design of Iranian-Islamic architectural decorations. Considering the development and growth of technology in design tools, and the transformation of the way of thinking in digital design processes, it is necessary to examine the modes of representing traditions in general and re-creating geometry in particular from the perspective of structure and form. In this research, we are looking for the answer to how we can rely on traditionalist views, in the architectural design of today’s buildings, by applying computational and algorithmic design methods to represent the history and interact with tradition. And is it possible to give an identity to modern buildings by approaching to recreate the geometric motifs of Iranian-Islamic architecture based on digital design methods? In this regard, using the library method and analyzing significant examples of architecture with the approach of recreating the geometric motifs of the traditional art model, an effort is made to benefit from the views of traditionalists on the current geometry of Iranian-Islamic architecture. According to the research, the geometrical structure of the geometric motifs of Iranian-Islamic art and architecture, with the reliance of Muslim artist-mathematician, on Euclidean and Pythagorean geometry and scientific foundations, is a complete and harmonic coordination of form and meaning. Parametric and algorithmic design, with aesthetic features like the concepts of coordination of part and whole, proliferation, complexity, rhythm, and developed and evolved forms, is very compatible with the aesthetics of Iranian-Islamic geometric motifs based on the emphasis on the concepts of plurality in unity, complexity, repetition and systematic transformed geometric forms. The abstract nature and the formal and aesthetic features of the geometric motifs of Iranian-Islamic art and architecture are a rich and developable foundation and structure. And its recognition, analysis, development, and re-creation, which were difficult and complex tasks in the past, are now facilitated by the aid of new technology and tools to produce forms with algorithmic thinking and computer design.

تبلیغات